Ik zal ze wel even vooruit helpen…..

door Huib Ribbens

We zaten al een tijdje. Zo’n gesprek dat nergens echt landt. Iedereen zei verstandige dingen, er werd geknikt, aangevuld, nog een perspectief, … en ondertussen gebeurde er precies niets.

Ik voelde het langzaam opkomen. Eerst lichte irritatie. Toen ongeduld. En ergens daaronder misschien een stemmetje: breng ik hier als teamcoach eigenlijk wel genoeg?

Dus deed ik wat ik wel vaker geneigd ben te doen: ik stapte erin.
Ik werd wat scherper. Iets oordelender ook, als ik eerlijk ben. Ik heb de oplossing allang gezien…… Een beetje duwen, een beetje sturen.

Dacht: ik help jullie even vooruit.

Gevolg?
Het team viel stil… en keek naar mij.
“Oké, jij bent de expert. Wat moeten we doen?”

Gefeliciteerd. Ik had het probleem succesvol van het team overgenomen. Niet mijn beste moment.

Achteraf is het bijna komisch hoe voorspelbaar dit is.

Ik stap erin omdat er iets in míj gebeurt. Ongeduld. Druk. De drang om iets toe te voegen. Misschien ook gewoon een tikje ego.

En precies daar gaat het mis. Want het gedoe zit zelden in de mensen zelf, maar in wat er tussen hen speelt. In het systeem. Op het moment dat ik het overneem, lijkt er even beweging te ontstaan. Het team is vaak ook dankbaar. Maar eigenlijk trek ik de spanning weg waar het team zelf iets mee te doen heeft. En daarmee houd ik precies het patroon in stand waar ze in vastzitten.

Wat ik aan het leren ben* – en dat is allesbehalve makkelijk – is dat mijn werk niet zit in harder werken, maar in scherper worden.

En dat begint op een plek die niet altijd comfortabel is: bij mezelf.

Die irritatie die ik voelde, was namelijk geen verstoring. Het was een signaal. Alleen reageerde ik erop, in plaats van dat ik het onderzocht.

Wat er eigenlijk gebeurde, was dat het team ergens omheen draaide. Spanning vermeed. En ik… hielp ze daar keurig bij door het over te nemen.

Tegenwoordig probeer ik het anders te doen. Als ik datzelfde gevoel weer krijg – en dat gebeurt nog steeds – dan zie ik het meer als een belangrijk intern signaal.

In plaats van het gesprek te redden, probeer ik te benoemen wat er gebeurt. Bijvoorbeeld: “Ik zie dat jullie op elk voorstel reageren met een nieuw voorstel en een aantal mensen hoor ik niet. Herkennen jullie dat?

En dan gebeurt er iets anders.

Het wordt stiller. Mensen kijken weer naar elkaar in plaats van naar mij.
En soms wordt het even ongemakkelijk.

Maar precies daar begint het echte werk.

Dus ja, de grootste valkuil in teamcoaching?
Niet dat je te weinig doet.

Maar dat je op het verkeerde moment te veel gaat doen.

Ik trap er nog steeds in. Alleen iets minder vaak. En ik heb nu sneller door wanneer het gebeurt.

Dat is voorlopig winst.

• Ik volg de opleiding Systemische Interventiekunde aan de Tachles academy: Circle of Excellence.