Te slim om eerlijk te zijn

De regiodirecteur zit tegenover me. Scherp in zijn analyse. Snel in zijn woorden.

“We moeten op een paar thema’s meer als één landelijke organisatie gaan werken,” zegt hij. “Maar in de praktijk doet iedere regio toch vooral zijn eigen ding.”

Hij vertelt over het laatste overleg met zijn collega’s.

De cijfers lagen op tafel. De verschillen tussen regio’s ook. Iedereen zag waar het vastliep. Er werden vragen gesteld, scenario’s geschetst, uitzonderingen benoemd.

Slimme mensen. Snelle denkers. Niemand zei iets doms.
En toch werd het echte gesprek niet gevoerd.

“Wat had er volgens jou gezegd moeten worden?” vraag ik.

Hij kijkt even naar buiten.

“Dat we elkaar soms gewoon niet vertrouwen. Dat we landelijk ja zeggen, maar regionaal blijven doen wat ons het beste uitkomt.”

“Wat maakt dat dit gesprek nog niet gevoerd is?” vraag ik.

Dat is interessant. Want aan denkkracht ontbreekt het niet. In deze groep zitten mensen die patronen zien voordat de zin is uitgesproken. Die oplossingen kunnen bedenken, voordat het probleem helemaal op tafel ligt.

“Misschien,” zeg ik, “gaat het om eerlijk durven zeggen wat tot nu toe niet is gezegd.”

Hij knikt langzaam.

En daar begint het vaak. Bij één gesprek dat niet langer wordt uitgesteld.

Thomas van Andel, trainer TWST